سی ام خرداد سی ساله شدم. تولدم است و اینبار نه با یک سال از عمر بلکه با دهه بیست زندگی ام خداحافظی میکنم. حالا نوبت تجربه  سی سالگی است و ورود به دهه چهارم زندگی!.
امروز که احساس خوبی داشتم و از احساس کهولت خبری نبود !. شاید حتی نسبت به بیست سالگی ام با حوصله تر و پر انرژی ترم. شاید به خاطر که آنروزها  مانند بسیاری دیگر بیشتر فکر درس و تحصیل و کتاب بودم و حتی روز تولدم را هم فراموش کرده بودم. از لحاظ روحیات ، خلق  و سبک زندگی نیز نسبت به آن روزها تغییرات زیادی کرده ام و از این بابت خوشحالم. پایان دهه بیست از یک لحاظ غم انگیز است  اینکه پایانی بر بسیاری از فرصتهایی است که در این دهه وجود داشته است و   شاید در آینده دیگر تکرار نشود. دهه بعدی  مطمئنا فصل بسیاری از تصمیمات مهم زندگی ام است و این البته هیجان انگیز و در عین حال تامل انگیز است.  اما هر چه هست پر انرژی و با احساس خوب می روم که سی سالگی را تجربه کنم.

پس از سی سال روشن گشت بر خاقانی این معنی 
                                                    که سلطانی است درویشی و درویشی است سلطانی 
 

لینک به گزارش A dupla vida do Irã (پرتغالی) - گزارشی از امکان تفریحی و مصاحبه با حیدری، رفسنجانی و شیرازی ...)

بخشی دیگر از این گزارش با عنوان Com lenço, sem documento (مصاحبه با عبادی و نیکی کریمی و ...)

وقتی تو شب گم می‌شدم
                                     ستاره شب شکن نبود
میون این شب زده ها
                                     کسی به فکر من نبود

1.قدیسان! آنها تحمل میکنند.! نه یک سال نه پنج سال بلکه تقریبا بهترین سنین جوانی خود را! شاید در ابتدا کمی سخت باشد اما بعد از مدتی قضیه ساده تر می شود و دیگر شاید زیاد هم به آن فکر نکنند! آنها گاهی مجبور هستند و بایستی منتظر شریک یا همسر دلخواه باشند یا اینکه بتوانند شرایط شروع زندگی مشترک را فراهم آورند.

2.مثبتها! آنها تحمل میکنند ولی خوب هر از گاهی ممکن است ارتباطی عاطفی با فرد دیگری هم داشته باشند. دیدار در کافی شاپ یا قرارهای دوستانه ! تفریح در شهر و شاید هم کمی هم شیطونی!... البته اوضاع به همین سادگی نیست. در موارد بسیاری فرهنگ خانواده یا حتی محله تاثیر گذار است چه بسا دخترانی که خانواده اشان از ارتباط دوستی آنها با جنس مخالف آگاه نیستند و یا به بهانه ها و یا دروغهای ساده ای فرصتی برای یک ملاقات دوستانه پیدا میکنند. اینها به دنبال آشنایی بیشتر و تجربه حس دوستی هستند و با اینحال همچون قدیسان نیازهای دیگر را سرکوب میکنند.

3.شیطونها! بالاخره که این اتفاق می‌افتد! حالا چه بعد از ازدواج چه قبل از آن!  شاید هم یک حادثه باشد ! نفهیدم چی شد! این هم گروه دیگری هستند گروهی که علاوه بر دیدارهای دوستانه کم کم ارتباطشان به خلوتهای بهتری هم می رسد و چه خوش میگذرد. اما اوضاع این گروه نیز چندان تعریفی ندارد. مذهب و هنجارهای اجتماعی! هراس از سوء استفاده و فریب با قولهای سطحی و دروغین! ترس از خانواده یا ترس از مشکلاتی در که آینده ممکن است ایجاد شود  و حتی عدم وجود شرایط همیشگی باعث می شود که این خلوتهای دوستانه معدود و آنهم با ترس و دغدغه فراوان باشد. بگذریم از آنکه از لحاظ بسیاری در جامعه ما (چه اخلاقی و چه مذهبی) این گروه گناهکار هستند.

4.گروه چهارم گروه خوش به حالهای بسیار اندک (در حد ناجیز) هستند! آنهم دیگر بی خیال هنجار و مذهبی و ... شده اند یا حداقل به شکلی آنرا حل کرده اند و البته توان خلوتهای مداوم را هم فراهم کرده اند. اصولا این گروه ازدواج کردن یا نکردنشان فرقی نمی کند! (خودمانیم تو این شرایط کی میره این همه راهو؟)

همانطور که حدس می زنید بسیاری از جوانان ایرانی جزو گروه اول یا احیانا دوم هستند. دو واقع جوانان ما یا با مشکل نیازهای عاطفی و جنسی کنار آمده اند که خوب دیگر چه نیازی به ازدواج است؟ یا اینکه اصولا این قضیه قابل حل شدن نیست و آنها درگیر مشکلات یا فشارهای عاطفی  یا جنسی  هستند. البته حرفهای بالا حرف تازه ای نیست همه آنرا می دادند. جوانان و خانواده هایشان و حتی دولتمردان و مسئولین حکومتی اما انگار همه عادت کرده اند که آنرا نادیده بگیرند. خانواده ها از خود سوال نمی کنند که جوان ما جه میکند و مسئولین هم البته اگر حل مشکلات جهان بگذارد شاید برای دل خوشی هم که شده که هر از گاهی طرحهای شکست خورده ای جون ازدواج موقت را مطرح میکنند و البته چند ماه بعد همه چیز فراموش می شود. فکر نمیکنم تقصیری بر جوانان باشد آنها میدانند که فراهم کردن شرایط ازدواج آنقدرها آسان نیست برای آنها که به دلخواه یا به ناچار مجبورند مستقل از خانواده اشان خود شرایط زندگی مشترک را فراهم کنند شرایط سخت تر نیز هست.تحصیل، خدمت، پیدا کردن کار، سابقه و ثابت کردن موقعیت کاری و پس انداز حداقل برای شروع زندگی سالها وقت میخواهد و البته می دانیم که با افزایش سن انتخابها و ریسک پذیری کمتر هم خواهد و به نظر هم نمی رسد کسی به دنبال راه حل جامعی باشد. از طرفی مسئولین و بسیاری از خانواده ها همچنان مخالف سرسخت آزادی ارتباط زنان و مردانند و از طرفی هم عاجز از یک راه حل عملگرا و قابل اجرا هستند.