بخشی از آنچه ما امروز به نام ناسیونالیسم ایرانی می شناسیم وارداتی است و در واقع نسخه وارداتی از شکلی از ناسیونالیسم غربی است که در زمان قاجار و بخصوص در زمان پهلوی توسط روشنفکران وارد کشور شد و اگرچه باید گفت تاثیری مثبت در تعریف هویت ایرانی داشت اما سرچشمه برخی از جبهه گیری ها علیه ناسونالیسم نیز هست. نسخه وارداتی ناسیونالیسم بر برتری نژادی تکیه داشت و از طرفی علیه دینی که ریشه  عربی داشت نیز جبهه میگرفت، اما در کشور ما اعتقادات مذهبی ریشه عمیقی داشته و همچنین ایران کشوری با قومیت و نژاد یکسان نیست و از این جهت ناسیونالیسم ایرانی هیچگاه چندان جدی گرفته نشد.

اگرچه ناسیونالیسم واژه ای غربی است اما نکته مهم در تعریف مفهوم آن تفاوت ناسیونالیسم غربی با ناسیونالیسم شرقی بخصوص در تمدنهای بزرگ شرق است. نگاه به تاریخ شرق و بخصوص تمدن ایران نشان میدهد که ایرانیها حتی در اوج قدرت خود اعتقاد چندانی به برتری نژادی به آن شکل که باعث سرکوب و حذف نژادهای دیگر شود نداشته اند. شاهان ایران از افتخاری که برای قوم خود ایجاد کرده سخن می گویند اما تعریفشان از ایران کشوری با دهها قوم است که زیر یک پرچم گرد آمده و همگی ایرانی هستند. ایرانیها در اوج قدرت خود حتی زمانی که قرار است در برابر قوم یا کشور دیگری از برتری خود سخن برانند  از مثلا برتری نژاد آریا نمی گویند آنها از برتری فرهنگی خود می گویند. در واقع ناسیونالیسم ایرانی نه براساس نژاد که براساس فرهنگی مشترک و برتر است.
حتی هنگامی که از صحبت از زنده شدن موج جدیدی ناسیونالیسم در ایران است (پس از حمله اعراب و سالها حاکمیت اعراب و سلطه فرهنگی آنها) از نابودی اعراب یا پاک سازی نژاد سخن نیست اگر در آلمان پس از جنگ جهانی اول هیتلر برای زنده کردن ناسیونالیسم ژرمن آمد در ایران ما فردوسی داشتیم و در واقع فرودسی نمونه عالی از ناسیونالیسم ایرانی است.

اگرچه ناسیونالیسم افراطی (بخصوص نسخه غربی آن) باعث جنایتها و نسل کشی ها شده است اما از تاثیر مثبت ناسیونالیسم نمی توان گذشت.
ناسیونالیسم  زنجبری مناسب برای اتحاد مردم یک کشور بوده و انرژی و اراده جهت پیشرفت کشورها را فراهم کرده است. در تمام کشورهایی که توانسته اند پیشرفت قابل توجهی داشته باشند بخصوص آنها که از پس خاکستر خود برخواسته اند شکلی قدرتمند از ناسیونالیسم دیده می شود.(برای نمونه میتوان به آلمان و ژاپن اشاره کرد).

...

حس میکنم، حس میکنم
          وقت نفس کشیدنه

قلبمو میزارم وسط
         این سفره‌ی عید منه


بخشی از شعر آهنگ بوی عید از گروه هفتم

دو سال پیش مطلبی نوشتم با عنوان «اخلاق و منافع کشورها» و فرضی را در آن مطلب مطرح کردم که اگر در شرایطی مانند بمب گذاری جان عده ای در خطر باشد آیا استفاده از شکنجه میتواند پذیرفتنی باشد؟
فیلم Unthinkable دقیقا فیلمی  است با همین موضوع، از همان ابتدای فیلم بیننده با چنین فرضی مواجه شده و البته برای آنکه قضاوت برای بیننده ساده تر باشد فرض با شکل ساده و صریحی مطرح  می شود و متهم اصلی در همان ابتدای در فیلمی  به قرار دادن سه بمب اتمی در چند شهر آمریکا اعتراف می کند وبنابراین شما میدانید که او واقعا متهم است و تهدید نیز شکل عملی و در عین حال ساده ای دارد (و مثلا صحبت از براندازی یا افشای اطلاعات و ... نیست)
بخش اعظم فیلم در شکنجه گاه و جایی که تلاش می شود متهم اعتراف کند بمبها کجاست می گذرد. فیلم سه شخصیت اصلی دارد متهم به بمب گذاری، شکنجه گر و  یک بازرس پلیس قانون مدار  و جالب آنکه در فیلم هیچ کدام از شخصیتها آدم بدی به نظر نمی رسند و در واقع فیلم شخصیت منفی ندارد و بیننده ممکن است برای متهم که بدترین شکنجه های غیرقانونی را تحمل می کند دل بسوزاند و تحت تاثیر مقاومت متهم قرار گیرد و همچنین ممکن است رفتار شکنحه گر را درک کند. شخصیت قانون مدار داستان در همان ابتدا که در مورد رعایت قانون سخت گیری میکند در طول فیلم متوجه می شد که اعتراف گیری قانون مند چندان تاثیری در حل مشکل ندارد و در انتهای فیلم به جایی میرسد که دربرار شیوه غیرقانونی و غیراخلاقی اما کارآمد  شکنجه ها سکوت می کند.
نام فیلم نیز از نقطه ای از برگفته شده است که در آن پس از انواع شکنجه های متهم و نزدیک شدن به ساعت انفجار بمبها شکنجه گر درباره مرحله Unthinkable صحبت می کند جایی که قرار است کودکان متهم در برابر او شکنجه شوند و جالب است که در همین نقطه است که متهم که ساعتها بدترین شیوه های شکنجه را تحمل کرده است به جای بمبها اعتراف می کند و بیننده را با این سوال مواجه می کند که اگر شکنجه در مرحله ای کارآمد باشد آیا حد و مرزی نیز خواهد داشت؟